...ช็อค...
เมื่อเช้านี้....ได้ยินข่าวร้ายจากเพื่อนว่า...
"เฮ้ย ครูรัชฯตายแล้ว..."
...ถึงครูแกจะเกษียณไปปีนี้ก็เถอะ...แต่ปีที่แล้ววันไหว้ครูไปหาครูเค้าก็ยังดูแข็งแรงดีอยู่นี่นา...
...ตอนเช้า ได้ยินข่าวจากเพื่อน...
เราก็คิดว่า"ไม่จริงมั้ง?" เพราะไอ้คนบอกข่าวนี่มันทำเสียงซะร่าเริงอย่างสุดเดช...
พอ...ตอนบ่ายสาม เจอเพื่อนที่ห้องสมุด เพื่อนเราบอกเลยว่า..."ครูรัชฎาตายแล้ว เมื่อวานนี้..."
...แล้วก็มีรุ่นน้องที่อยู่เพ็ญสมิทธิ์คนนึงมายืนยัน...
...ตอนได้ยินชัดๆ...เข่าแทบทรุด...
เห็นว่าเป็นมะเร็งตาย...
กลับบ้านมา...พอดีเน็ตเปิดได้ ไม่เน่า...
ทีนี้เจอเอนทรี่นี้เข้า... http://misaotan.exteen.com/20060714/entry
...ครู...ไปแล้วจริงๆสินะ...
แต่พอมองไปดูปฏิกิริยาของเพื่อนรุ่นเดียวกับเราที่เรียนกับครู...
...ไม่เฉยๆ ก็ทำท่าดีอกดีใจ...เออ...ถ้าพวกเอ็งไม่มีครูรัชฯ พวกเอ็งป่านนี้ม.นงม.1ยังได้ขึ้นรึเปล่าไม่รู้...
เพราะยังไงเค้าก็เป็นคนสอนเรามานี่นะ...ถึงจะดุไปหน่อยก็เถอะ...
...ถึงจะดุ ด่า ตี ฯลฯ...ก็ไม่เคยโกรธครูหรอก...
เขียนไปก็คิดถึง...เออใช่...ตอนม.1วันที่เอาของฝากจากมาเก๊าไปแจกครู ครูแกก็เหมานูแก็ตไปเยอะเลยนี่นะ?
...เออใช่ มีตอนป.6ครูแกยึดฟุตเหล็กเราไปด้วยนี่นะ(แต่ก็ได้คืนแล้ว...)...
...พูดแล้วก็...เข้าใจแล้วล่ะว่าไมเห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตามันเป็นยังไง...
รูปของครูแกที่ถ่ายไว้เมื่อวันสุดท้ายของเทอมสอง...ก็หายไปแล้ว กับเครื่องคอมเครื่องเก่าที่พังไป...
เฟรนด์ชิพ...ถ้าเป็นงี้น่าจะให้ครูแกเขียนซะก็ดี...
รูปของครูแกที่มีอยู่ก็มีแต่ในหนังสืออนุสรณ์เท่านั้นสินะ...
...จำได้...เราเลขประจำตัว4845เก่าแก่ที่สุดในหมู่นร.หญิง และพวกผู้ชายด้วยสินะ...
ตอนนั้นเลขที่21...จะโดนตีที่นี่โดนเป็นคนแรกในหมู่ผู้หญิงซะทุกที...(หัวเราะ)
ยังไงก็คิดถึงครูนะ...
ความทรงจำ ณ ห้องประถมศึกษาปีที่6ห้อง4...จะไม่มีวันลืมเลย...
...
ถึงตอนนี้จะมาอยู่นวมินทราชินูทิศ เตรียมอุดมศึกษาน้อมเกล้า...
ตอนนี้ก็อยู่ม.2 ห้องEnglish Program(ห้อง2...)
...คิดถึงครู...คิดถึง...รู้งี้ตอนม.1น่าจะมาหาครูบ่อยๆ...
...ด้วยรักและคิดถึง...
...ด.ญ. -beep- อดีตป.6/4 เลขที่21 เลขประจำตัว4845...ค่ะ...จะไม่ลืมครู...
